Knutselen

17 Jun



Het gaat vandaag even minder voorspoedig dan gisteren. Bram en Nienke die samen rijden met TEAM4RTS en De Olijke Twee staan met pech aan de kant. De toevoer dieselslang van de Megane is kapot. Zie het dieselspoor op de grond. Gelukkig blijkt Erwin al dagen een top monteur met creativiteit te zijn. Hij fixt de auto's met huis-tuin- en keuken middeltjes. (dagverslag = lees verder)

Dag 14
Vandaag heeft alles in zich om een mooie dag te worden. Het is met zo'n 23•C en lichte bewolking de koelste dag tot nu toe. Onze Jag is grondig onder handen genomen en, hoewel op het eerste gezicht mank ogend, rijd weer prima, uiteraard is alles relatief, dus 'prima rijdend' ook maar voor ons doel is het oude beestje weer meer dan geschikt. Gisteravond hebben we met de vier teams waarmee we in konvooi rijden heerlijk gegeten, of is het inmiddels al zover dat ook voor ons geldt dat honger rauwe bonen zoet maakt. Hoe dan ook, bestellen vanuit een menu waarvan je de letters niet eens kent, geholpen door een niets anders dan Kazachstaans of Russisch sprekende jongedame is bepaald niet makkelijk. Zeker niet als je probeert te voorkomen een stoofschotel van kameel voorgezet te krijgen. Gelukkig brengt het o zo handige point-it woordenboek uitkomst. Iedereen is redelijk afgepeigerd en besluit bijtijds te gaan slapen. Als de volgende ochtend iedereen weer fris, fruitig en (eindelijk) weer gedoucht is vertrekken we richting garage om de Jag op te halen. Het oude beestje staat vol ongeduld op ons te wachten. Door wat extra vulling boven en onder de veren staat 'ie weer wat hoger op z'n pootjes dus lijkt het erop dat we er weer bovenop zijn. Terwijl ik dit schrijf besef ik me dat dat eigenlijk niet kan, challenge-regels, maar vooruit. Die challenge- regels werken een beetje als volgt, op het moment dat je zegt dat de weg eigenlijk wel meevalt of misschien zelfs wel goed is moet je bijna meteen met een ferme ruk aan het stuur voorkomen dat je een autogroot gat inrijd. Dus toen ik gister, dom dom dom, zei dat gelukkig nog niemand lek had gereden wisten we eigenlijk al wat er moest gebeuren... Toch blijkt dat we steeds handiger worden met onze auto en het onmisbare gereedschap. In 7 minuten worden de beide achterbanden verwisseld en kunnen we verder, maar niet voordat we de Kazachse pers, die we stomtoevallig tegen het lijf lopen, heel beleefd te woord hebben gestaan. Ik denk oprecht dat ze hier diep onder de indruk zullen zijn van het optreden van de Olijke Twee (team Turbo). Onderweg krijgen we ook nog een aantrekkelijk aanbod waarover nog hard wordt nagedacht. Een van de locals die we bij de garage hebben ontmoet en Engels spreekt heeft kennelijk besloten ons, op een onschuldige manier te stalken. Gisteravond resulteerde dat in een stroom van uitnodigingen de stad te zien en op stap te gaan met hem als gids, vandaag bied hij z'n diensten aan als tolk aan gedurende ons verblijf in Kazachstan. En omdat wij het zijn mag dat voor het vriendenprijsje van €1000. Zoals gezegd, we denker er nog over na.



De route naar Astana, waar wij morgen hopen aan te komen, gaat vooralsnog redelijk voorspoedig, we kunnen weer een kruissnelheid van rond de 100km/u aanhouden zonder ons zorgen te hoeven maken om iedere sigarettenpeuk of kiezel die op de weg ligt. Hoewel de weg dus redelijk tot goed is zijn het vooral de afstanden die nu vervelend zijn. Verkeersborden met afstanden rond de 2500km naar de volgende grote stad zijn hier redelijk normaal, kortom groot land dat Kazachstan. Ook hier onderhouden wij nauwe contacten met de locale bewakers der wet, we worden achtereenvolgens stil gezet voor het rijden zonder (zichtbaar) licht maar de belofte de koplampen te ontdoen van het vele aangekoekte stof is voldoende om de dienstdoende brave man te laten verzuchten dat we mogen doorrijden. Niet gek veel later moet er zwaarder geschut aan te pas komen. De colonne wordt stilgezet voor een snelheidsovertreding, 23 km/u te snel om precies te zijn. Gelukkig hebben we Bram met z'n jasje (onderdeel van een brandweer uniform). Met de simpele openingszin "collega, problemen, nee toch" en een beetje toneel hiernavolgend en we mogen weer. Na wat kleine boodschappen te hebben gedaan bij een 'winkel' in een dorp waarvan de naam schier onuitspreekbaar is wordt de weg hoe langer hoe slechter. Onze blije gezichten betrekken weer en we hopen vurig op betere ondergrond, we moeten onze Jag heel in Astana zien te krijgen. Hier hopen we alsnog de door ons zo gewenste, toch wel redelijk noodzakelijke, schokbrekers te vinden. De banner op onze voorruit lijkt onze stemmingswisseling naadloos aan te voelen en begint het voorzichtig te begeven. Het stof dat wij de afgelopen dagen overal gaandeweg hebben opgepikt begint ook knap irritant te worden, deuren willen niet meer open en de radiator zit dusdanig vol dat 'ie op maximaal halve kracht z'n werk kan doen. Gevolg; continue de verwarming op standje snijbrander, rijden met de motorkap open en om de zoveel tijd verplicht stoppen om een kokende motor te voorkomen. Het zou ook eens een keertje meezitten, de mooie dag van vanochtend lijkt alweer ver achter ons. Tegen de tijd dat we bij Antonovka de A341 op draaien slaat de stemming weer positief om, net als de kwaliteit van het wegdek trouwens. Het heeft er alle schijn van dat die twee, kwaliteit wegdek en onze gemoedstoestand, erg nauw met elkaar verbonden zijn. Er worden weer flauwe grappen gemaakt tussen de teams onderling en we besluiten een zo groot mogelijk gat in de totale afstand naar Astana te slaan. We zullen uiteindelijk slapen in Kostanay, maar eerst rijden we nog door het zeer armoedig overkomende Rudnyy, een industriestadje, compleet met fabriekspijpen die zwarte rook uitbraken tegen de achtergrond van iets wat elders in de wereld als een luxe krottenwijk gekwalificeerd zou worden. Het oogt allemaal erg somber en zet tot nadenken aan. Denken over onze eigen luxepositie maar ook tot denken aan het goede waar wij nu mee bezig zijn, onze eigen druppel op de gloeiende plaat zeg maar. Nu maar hopen dat de druppel groot genoeg blijkt en dat er nog een hoosbui volgt... Ondertussen pakken zich donkere wolken samen boven ons, letterlijk wel te verstaan. Hopelijk is dat geen voorbode.





0 reacties op Knutselen

Geef een reactie

Vul het woord in wat je ziet: